به گزارش پارسینه، به نقل از اطلاعات انلاین مردم ساکن شهرهای ایران حدود یکچهارم درآمد خود را صرف خرید خوراکی کردند. از طرفی حدود 43 درصد از درآمد ایرانیهای ساکن مناطق شهری برای مسکن هزینه شده است.
هزینههای خانوار ایرانی از سال 1396 به این سو بهخاطر روند رو به رشد تورم، ارتقا پیدا کرده است. روندی که فشار قیمتها را بر سبد هزینه خانوار به وضوح نشان میدهد. نرخ تورم در سال 1396 برابر با 8.2 درصد بود. سال 1400 نرخ تورم به 40.2 رسید و در سال 1403 نیز 37.1 درصد ثبت شد. در ادامه به بررسی جداگانه گروههای شهری و روستایی پرداخته شده تا سهم هر کدام در صرف درآمد سالانه مشخص شود.
درآمد شهرنشینان کجا خرج میشود؟
متوسط هزینه خانوار شهری از سال 1396 تا 1403 پیوسته افزایش یافته؛ هزینه کل خانوار شهری از حدود 32 میلیون و 952 هزار تومان به بیش از 269 میلیون و 347 هزار تومان در سال 1403 رسیده.
هزینه خوراکیها نیز از حدود 7 میلیون و 675 هزار تومان تا حدود 63 میلیون و 696 هزار تومان در سال 1403 افزایش یافته. البته خوراکی تنها بخشی از هزینههاست و عمده درآمد خانواده صرف موارد غیرخوراکی میشود که پس از سال 1399 رشد قابل توجهی داشته است. بیشتر فشار را بخش مسکن به شهریها منتقل کرده و در عوض، هزینههای رفاهی و متفرقه سهم کمتری را به خود اختصاص دادهاند.
بدین ترتیب، خانوار شهری در سال 1403 بیش از 43 درصد هزینههای غیرخوراکی را صرف مسکن کرده. سهم حملونقل و ارتباطات نیز که در سال 1396 برابر با 12.4 درصد بود، به 7.8 درصد کاهش یافته. همچنین سهم بهداشت و درمان و تفریح هم طی سالهای اخیر یا کمتر شده است یا ثابت مانده.
روستاییها درآمد خود را صرف چه میکنند؟
الگوی مصرف روستاییان طی سالهای 1396 تا 1403 متفاوت از شهرنشینان تغییر کرده؛ متوسط هزینه کل خانوار روستایی که در سال 1396 حدود 17 میلیون و 867 هزار تومان بود، در سال 1403 به 144 میلیون و 682 هزار تومان رسیده است.
همچنین میتوان گفت که خوراکی سهم بالاتری از سبد هزینه خانوادههای روستایی را به خود اختصاص میدهد. به طوری که در سال 1403 حدود 37.7 درصد از کل هزینه روستاییها را خوراکی تشکیل میداد (این رقم در بخش شهری 23.6 درصد بود).
سهم مسکن هم اگرچه در روستا افزایش یافته و در سال 1403 به 23.5 درصد رسیده اما همچنان کمتر از شهرهاست (سهم شهریها 43.7 درصد).
هزینههای حملونقل و ارتباطات نیز در روستا از 12.6 به 10.2 درصد رسیده. یعنی روستاییان در مقایسه با شهریها با نزول کمتری در این بخش مواجه شدهاند. (برای شهریها 12.4 به 7.8 درصد کاهش یافته)
بنابراین، خانوارهای روستایی در مقایسه با شهرنشینان سهم بیشتری از درآمد خود را برای رفع نیازهای مرتبط با خوراک، حملونقل و ملزومات روزمره استفاده میکنند اما مسکن سهم کمتری از درآمد آنها را به خود اختصاص داده است.
نقش تورم در هزینههای مردم
تورم نقطه به نقطه کل کشور در سال 1396 تکرقمی بود: 8.2 درصد. این رقم در سال 1400 به بالای 40 درصد رسید و تا سال 1403 هم نرخ تورم حدود 32.5 درصد ثبت شد. پس میتوان گفت افزایش بهای کالاها و خدمات یکی از عوامل مهم افزایش هزینههای خانوار شهری و روستایی بوده و ترکیب آن در پاسخ به نیازها دستخوش تغییر شده است.
بررسی الگو هزینه خانوارهای ایرانی از سال 1396 تا 1403 نشان میدهد که عمده هزینه غیرخوراکی در شهرها به مسکن مربوط میشود و سهم خوراکیها هم کمتر از روستاها ثبت شده است.
از آنجا که در روستاها، خوراکی الویت مصرفی را دارد، هزینههای بخش غیرخوراکی برای حملونقل، پوشاک و بهداشت استفاده میشود.
الگوی هزینه خانوار شهری و روستایی (سال 1403)شاخص شهری روستایی متوسط هزینه کل سالانه (تومان)269,347,800144,682,200
سهم خوراکی از کل هزینه23.6٪37.7٪
سهم غیرخوراکی از کل هزینه76.4٪62.3٪
سهم مسکن از هزینههای غیرخوراکی43.7٪23.5٪
سهم حملونقل و ارتباطات7.8٪10.2٪
سهم بهداشت و درمان8.7٪9.8٪
سهم تفریح و خدمات فرهنگی1.7٪1.3٪
رشد هزینه کل (1393 → 1403)11.5 برابر10.4 برابرمحور اصلی فشار هزینهای مسکن خوراکی
.gif)
0 دیدگاه