وقتی گرانی فقط سفره را کوچک نمیکند، آرزوهای آدمها را هم کوچک میکند
وقتی بخش زیادی از درآمد یک خانواده صرف هزینههای ضروری زندگی میشود، طبیعی است که بعضی خواستهها عقب بیفتند. سفری که قرار بود امسال انجام شود، شاید به سال بعد بیفتد. خرید یا تعویض خودرو عقب بیفتد. خرید خانه برای خیلیها تبدیل به رؤیایی دوردست شود و کسی که آرزوی راهاندازی یک کسبوکار کوچک را داشته، شاید فعلاً مجبور شود از آن صرفنظر کند.
این به معنی از بین رفتن آرزوها نیست. آدمها همچنان آرزو دارند، برنامه میریزند و برای آینده تلاش میکنند اما وقتی فاصله میان درآمد و هزینههای زندگی بیشتر میشود، رسیدن به بعضی از این آرزوها سختتر و طولانیتر میشود.
موضوع فقط پول نیست. آدم برای ساختن آینده، به مقداری اطمینان از فردا هم نیاز دارد. وقتی نمیداند چند ماه دیگر هزینههای زندگی چقدر خواهد شد، برنامهریزی برای آینده هم دشوارتر میشود.
جوانی که میخواهد ازدواج کند، زوجی که دوست دارد خانهای برای خودش داشته باشد، خانوادهای که میخواهد فرزندش را به کلاس یا دانشگاه مورد علاقهاش بفرستد، یا فردی که آرزو دارد سفر کند و تجربههای تازهای داشته باشد، همه بخشی از زندگی را در آینده میبینند.
قرار نیست زندگی همیشه آسان باشد و هیچ جامعهای هم بدون مشکل اقتصادی نیست. اما مهم است که فشار هزینههای زندگی آنقدر زیاد نشود که مردم مجبور شوند برای حفظ زندگی روزمره، مدام از خواستهها و برنامههای آینده خود کم کنند.
زیرا اقتصاد فقط درباره عدد و قیمت نیست درباره کیفیت زندگی آدمها هم هست.
و شاید یکی از نشانههای یک زندگی سالم این باشد که مردم، در کنار تأمین نیازهای امروز، هنوز بتوانند برای فردای خود آرزوهای بزرگ داشته باشند.
0 دیدگاه